...

...

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

Φαιδρώ τω προσώπω

Αρχικά φανταστείτε τρεις υπογεγραμμένες και δύο περισπωμένες στον τίτλο παρακαλώ. Ευχαριστώ. (Ε, όχι, δεν μπορώ και να ψάχνω αν υπάρχουν στο πληκτρολόγιο! :Ρ)

-Όπως έλεγα, ο κατηγορηματικός προσδιορισμός δίνει μια προσωρινή ιδιότητα στο υποκείμενο, ενώ ο επιθετικός μια μόνιμη. "Αγησίλαος ήλθε φαιδρώ τω προσώπω", λοιπόν, επιθετικός ή κατηγορηματικός;
-Κατηγορηματικός, κύριε!
-Πολύ σωστά, κατηγορηματικός, γιατί προσδίδει μία παροδική ιδιότητα στο υποκείμενο.
-Κύριε, κύριε, όχι μόνο για αυτό! Επίσης ο προσδιορ…
 
Δεν άκουσε άλλα… Είχε μείνει να αφουγκράζεται το παράδειγμα. Παροδική ιδιότητα. Δηλαδή όχι μόνιμη. Ήταν κοινά αποδεκτό πως ένα χαρούμενο πρόσωπο, δεν παραμένει χαρούμενο. Ήταν αναμενόμενο πως το χαμόγελο κάποια στιγμή σβήνει. Της φαινόταν κάπως… απαισιόδοξο αυτό.
«Γιατί απαισιόδοξο;», ρώτησε τον εαυτό της. «Είναι λογικό να μην είμαστε συνεχώς χαρούμενοι».
«Και γιατί, δηλαδή, είναι λογικό;»
«Γιατί κάτι συμβαίνει και είτε πρέπει να είμαστε σοβαροί, είτε κάτι μας προκαλεί θλίψη, είτε…»
«Γιατί πρέπει πάντα κάτι να συμβαίνει;»
«Γιατί αυτή είναι η ζωή»
«Να, βλέπεις, αυτό είναι το απαισιόδοξο. Ζεις έχοντας στο μυαλό σου πως δε θα μπορέσεις ποτέ να είσαι ευτυχισμένος, γιατί η ευτυχία δεν είναι μόνιμη.»
«Άλλο χαρά, άλλο ευτυχία.»
«Δηλαδή πιστεύεις πως η ευτυχία μπορεί να είναι μόνιμη;».
«Άρτεμις,  Αγησίλαος εστί ευδαίμων. Επιθετικός ή κατηγορηματικός;», ακούστηκε η φωνή του καθηγητή της, διακόπτοντας τη σκέψη της στο καλύτερο σημείο.
«Χμ… Δεν ξέρω, κύριε! Η ευτυχία είναι παροδική ή μόνιμη;»
«Χμ… Είναι κατηγορούμενο, Άρτεμις! Κατηγορούμενο!»
 
 

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

...

Συγνώμη για τη μελαγχολία που θα ακολουθήσει... Αν περιμένετε κάποια ιστορία, κάτι διασκεδαστικό, κάτι ενδιαφέρον, μην μπείτε καν στον κόπο να το διαβάσετε...

Είναι κάποιες φορές που λυγίζουμε, έτσι δεν είναι; Είναι κάποιες στιγμές που πονάμε... Είναι εκείνες οι φορές που έρχονται στην επιφάνεια όλα όσα νομίζαμε πως δε μας νοιάζουν... Έχω κουραστεί να με βλέπω έτσι. Δε θέλω να μιλήσω σε κανέναν για αυτό. Δεν μπορεί να βοηθήσει κανείς ούτως ή άλλως... Δηλαδή, ίσως ήθελα να μιλήσω σε ένα συγκεκριμένο άτομο, μα έτσι όπως τα κατάφερα, έχω κόψει κάθε ουσιαστική επαφή μαζί του. Δεν ξ;eρω καν τι θέλω... Γενικά, έχω μπερδευτεί...


Πολύ πολύ αγαπημένο τραγούδι... Ελπίζω να σας αρέσει!

I was praying that you and me might end up together...

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Η λέξη είναι μία...

Ησυχία... Ησυχία! Νομίζω αυτό είναι που έχω ανάγκη τελευταία. Δε θέλω να βγαίνω έξω και πολύ, δε θέλω να με προσέχουν, δε θέλω συγκρούσεις... Θέλω την ησυχία μου! Και είναι παράξενο, γιατί αυτή η λέξη πάντα με τρόμαζε. Εγώ πάντα τη βαβούρα επεδίωκα. Μα υποθέτω χόρτασα από αυτήν. Οπότε επικεντρώνομαι στο σχολείο, το διάβασμα και... τον ύπνο! Από αυτά αποτελείται η μέρα μου. Συνηθισμένη και βαρετή. Αδιάφορη και κουραστική. Όμως γράφω, γράφω πολύ... Όχι στο χαρτί. Στο μυαλό. Πού χρόνος για "λογοτεχνικά" κείμενα πέρα των σχολικών ασκήσεων; Κρατάω όμως κάποιες σημειώσεις και τα σαββατοκύριακα θα γράφω κανονικά. Τελικά όταν κάνεις μια ήρεμη ζωή, έχεις περισσότερα να πεις. Παρατηρείς τους γύρω σου, αντιλαμβάνεσαι τους ανθρώπους και τις συμπεριφορές τους! Από μια οπτική κάπως αποστασιοποιημένη... Να περιμένετε κειμενάκια, λοιπόν! Μέχρι τότε, να ονειρεύεστε και να μη σκέφτεστε πολύ, είπαμε το λόγο!
Πολλά φιλιά! :)

 

Μα αν θα έπρεπε να τραγουδώ για όσα με πληγώνουν
Τα χείλη δεν θα τα άνοιγα, θα τα άφηνα να λιώνουν.
Ησυχία, ησυχία, λέξη καμία...
Γιατί όσα με πονούν βαθιά δεν έχουν σημασία!

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

The path I walk is in the wrong direction!


Και πού στο καλό είναι το σωστό μονοπάτι; Δεν το βρίσκω, ειλικρινά, χάνομαι… Κάτσε, λοιπόν, καμάρι μου, να το πάρουμε από την αρχή, μπας και καταλάβεις τίποτα…

Αρχικά να ξέρεις πως σιχαίνομαι τα ψέματα. Δεν τα αντέχω και κάθε φορά που αναγκάζομαι να πω, με τρώνε οι τύψεις. Και δεν ξεχνάω τα ψέματα που έχω πει. Μπορεί, βέβαια, να κάνω πως τα ξέχασα, γιατί ντρέπομαι να τα παραδεχτώ.

Μετά πρέπει να ξέρεις πως όταν μιλάω για νομικές και φιλοδοξίες, σου λέω μπούρδες. Εντάξει, δε λέω, μου αρέσει πολύ σαν επάγγελμα. Επίσης θέλω να είμαι η καλύτερη σε αυτό που κάνω, δεν είναι ψέμα. Αλλά εγώ αγαπητέ, χορεύτρια ήθελα, θέλω και θα θέλω να γίνω. Ο χορός είναι η ζωή μου, μόνο αυτό αγαπώ πραγματικά.

Μα τέλος, πρέπει να μάθεις πως είμαι ο άνθρωπος που πάντα θα περιμένει τους άλλους να διαλέξουν το κομμάτι που θέλουν και θα πάρει αυτό που περισσεύει. Ή αυτό που θέλουν οι άλλοι να του δώσουν. Α, ναι! Και μετά θα γκρινιάζει που το πήρε!

Και τελικά καταλήγω να μην ξέρω τι κάνω. Βασικά… Να μετανιώνω για ό,τι κάνω. Πάντα κάνω πως δεν αγχώνομαι και τα έχω όλα υπό έλεγχο. Δεν είναι έτσι. Ό,τι και να κάνω, έχω ένα βάρος μέσα μου. Μια υποψία ότι δε θα έπρεπε να είμαι εδώ που είμαι. Όποτε είμαι, λοιπόν, μόνη, σκέφτομαι… Τι κάνω, τι έχω κάνει, τι πρέπει να κάνω… Αλλά ξέρεις κάτι; Για να χορέψεις αληθινά, δεν πρέπει να σκέφτεσαι… Χρειάζεται απλά να δίνεις την ψυχή σου. Έτσι και στη ζωή! Αν σκέφτεσαι πολύ, χάνεις τα ομορφότερα βήματα…

Φιλιά!
 

There's always something different going wrong...

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

Moments 4 sale!


Ευκαιρία για παιχνίδι, δε χάνω ποτέ! Επιτραπέζιο, παντομίμα, ή μπλογκοπαίχνιδο, είμαι μέσα! Και αφού με προσκάλεσε ο Ράσκο, λέω να παίξω! J 4 πράγματα, λοιπόν, που θα άλλαζα από το παρελθόν και άλλα 4 που θα ήθελα να έχω στο μέλλον… Οπότε, ας παίξουμε!

…Ας ρίξουμε μια ματιά στο παρελθόν για αρχή…

1) Δε θα ήμουν καλή μαθήτρια. Από το δημοτικό. Είναι εκνευριστικό να περιμένουν όλοι το τέλειο από εσένα. Παν μέτρον άριστον έλεγαν οι αρχαίοι και, αν και μάλλον δεν εννοούσαν αυτό, οι μέτριοι μαθητές είναι «οι καλύτεροι του χωριού» τελικά! :Ρ

2) Θα μάθαινα κιθάρα και ιταλικά από μικρή. Κακά τα ψέματα, όταν είσαι 7-8 χρονών, μαθαίνεις πολύ πιο εύκολα!

3) Δε θα ήμουν τόσο υπεύθυνη και σοβαρή από μικρή…

4) Δε θα έκανα μία συγκεκριμένη σχέση. Ή τέλος πάντων, θα είχα φερθεί αλλιώς.

…Και τώρα, ας μεταφερθούμε στο μέλλον!

1) Θέλω να μπορώ να κάνω χορό κάθε μέρα!

2) Να έχω βρει κάποιον να με καταλαβαίνει πραγματικά και να είμαι ευτυχισμένη μαζί του.

3) Να είμαι πολύ πολύ επιτυχημένη σε ό,τι κάνω. Εεε, τι να κάνω, είναι κουσούρι! :Ρ

4) Να έχω ζήσει αληθινά, όχι μέσα σε κλουβιά και στερεότυπα!


Δεν είμαι και πολύ σίγουρη. Ίσως θέλω και άλλα, ή ίσως θέλω άλλα περισσότερο από αυτά! Ή ίσως άλλαζα κάτι διαφορετικό. Αυτά μου ήρθαν πρώτα στο μυαλό και αυτά έγραψα! Κάπως έτσι, λοιπόν!

Να περνάτε όμορφα!
 

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

Δεν προλαβαίνω, κολλητέ!

Καμάρια μου,
ελπίζω να είστε καλά! Εγώ δεν ξέρω... Και δεν νομίζω πως έχω το χρόνο να το φιλοσοφήσω και ιδιαίτερα... Ξεκινήσαμε και πάλι. Και φέτος ΠΡΕΠΕΙ να συγκεντρωθώ. ΠΡΕΠΕΙ να διαβάσω. 2 χρόνια μείνανε, θα το παλέψω. Δεν προλαβαίνω να περάσω από εδώ, δεν προλαβαίνω να σας διαβάσω όλους, δεν προλαβαίνω να δω ανθρώπους που θελώ από καιρό... Εντάξει, εντάξει, θα μπορούσα να έχω πολλά περισσότερα! Αλλά έχουμε πει, είμαι γκρινιάρα εκ φύσεως και προπαντός δεν έχω ξανακάνει φροντιστήρια. Μου έπεσε λίγο βαρύ όλο αυτό! Και όπως φαίνεται, οι καθηγητές στην τάξη μου για φέτος θα είναι τραγικοί. Γενικά, η χρονιά προβλέπεται λίγο μούφα... Αλλά δεν πειράζει και πολύ, η Νομική με περιμένει. Δε θα ασχοληθώ με τα εμπόδια που μπορεί να βρω μπροστά μου. Και θα χαμογελάω. Κάθε μέρα. Ναι, ναι, το υπόσχομαι! Άλλωστε το καλό με όλα αυτά που κάνω είναι ότι δεν προλαβαίνω να σκέφτομαι όσα με πονάνε. Χρωστάω να παίξω και ένα παιχνίδι, δεν το ξεχνάω Ράσκο! Μέχρι το ΣΚ θα το έχω κάνει σίγουρα! Προς το παρόν δεν προλαβαίνω, πάλι δεν προλαβαίνω!!!
Πάρτε το τραγουδάκι σας, λοιπόν και φιλιά στα μούτρα μέχρι να ξανάρθω! :Ρ

 Και... Χορεύουμε! ;)

ΥΓ: Dreamer, κράτα μου τον αδερφό που χορεύει tango και άσε το Ράσκο να χτυπιέται! :Ρ

 

Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012

Ταράάάν!

Καλημερούδια καμάρια μου!
Τώρα που γύρισα και εγώ, ήρθε η ώρα να κάνω την περίφημη απονομή! Ναι, ναι, Ράσκο, είχα μια 2ήμερη καθυστέρηση, έχεις δίκιο, αλλά είχα δει λάθος το εισητήριο επιστροφής! :Ρ
Τέλος πάντων, στην ανάγκη θα δώσω τα λεφτά σας πίσω, συγχωρέστε με! :Ρ
Και αφού σας τα εξήγησα όλα πλέον, μπορώ να ξεκινήσω τη διαδικασία! :)


1) Όταν ξεκινάω κάτι μόνη μου, θέλω να το τελειώνω μόνη μου. Όποιος πάει να με βοηθήσει, ή γενικά μπλεχτεί στα πόδια μου χωρίς να το ζητήσω, την έχει κάτσει!

2) Παλιά ορκιζόμουν πως θα γίνω παιδί της θετικής. Τώρα απλά ακούω για εξισώσεις και βγάζω σπυριά! Αα ναι και μου τη δίνουν απίστευτα οι εξυπνάκηδες που υποτιμούν/σνομπάρουν τη θεωρητική. ΌΧΙ κυρίες και κύριοι οι συναρτήσεις, τα ηλεκτρόνια και ο περιοδικός πίνακας ΔΕΝ είναι σημαντικότερα από τη φιλοσοφία, τη γραμματική και το συντακτικό. Όλα σε αυτόν τον κόσμο υπάρχουν για κάποιο λόγο και όσοι ασχολούνται με τα δεύτερα δεν έχουν απαραίτητα χαμηλότερο δείκτη ευφυΐας! 

3) Είμαι κυκλοθυμική, παθητική, γκρινιάρα, ζηλιάρα και απεχθάνομαι την καχυποψία!

4) Μου αρέσει να γίνομαι ρεζίλι για πλάκα και αδιαφορώ για το «τι θα πει ο κόσμος».

5) Πιο χαδιάρα από μένα, πεθαίνεις!

6) Ήμουν πάντα «ερωτευμένη» με κάποιον. Τώρα που δεν έχω κανέναν να ασχολούμαι, κάτι μου λείπει! :Ρ

7) Η πρώτη εντύπωση που έχω για τα άτομα που γνωρίζω είναι κατά 90% λανθασμένη. Αποδεδειγμένα!

Αφού λοιπόν τα μάθατε όλα αυτά, ήρθε η ώρα να δώσω και εγώ τα βραβεία μου! :)

1) The Madhattress

2) K. †

3) Δaνaη

4) Ρασκόλνικωφ

5) La Romantique

6) Rockmantic...

7) Ziggymars

Βασικά οι περισσότεροι έχετε ήδη παίξει τουλάχιστον μία φορά και δε θα το ξανακάνετε, αλλά τέλος πάντων, πάρτε τα βραβεία σας και στολίστε τα όπου θέλετε, κάπου έπρεπε να τα δώσω και εγώ! :Ρ
Πολλά φιλιά!


 

Και τραγουδάκι, γιατί ακόμα καλοκαίρι έχουμεε! ;)