...Και αυτός ο φόβος πάντα εκεί...

Με τρομάζει η επανάστασή σας.
Με τρομάζει η βία.
Με τρομάζει η "σαπίλα" που διατυμπανίζετε συνεχώς πως υπάρχει.
Με τρομάζουν οι λέξεις σας.
Με τρομάζει η οργή σας.
Με τρομάζει το ψέμα σας.
Με τρομάζουν τα "δίκια" σας.
Με τρομάζει η αναρχία σας.
Με τρομάζουν τα άκρα.
Με τρομάζει η ροκιά σας.
Με τρομάζει το μίσος σας.
Με τρομάζει το δήθεν σας.
Με τρομάζει ο φόβος μου ο ίδιος.

Κάποτε θέλησα να ζήσω. Ήμουνα νέος τότε. Κρατούσα το χέρι της. Δεν ήθελα να φύγω. Ζούσα για ένα όνειρο-ή μήπως ζούσα σε όνειρο, ψυχή μου; Δεν ξέρω πια, δεν το θυμάμαι. Τώρα είμαι γέρος. Πάει καιρός που πήρα λάθος δρόμο. Η ζωή μου ανάσες και λόγια που δεν είπα ποτέ. Άραγε τα έγραψα; Μα ναι! Τα έγραψα, αυτό το ξέρω καλά. Όμως, ήταν σε χαρτί; Ή μήπως στις σελίδες του μυαλού μου; Όλα όσα σκέφτηκα θα διαβαστούν ποτέ; Ή μήπως χάθηκαν για πάντα;

Μακάρι να ήταν εδώ να μου θυμίσει, να μου εξηγήσει.

Απ’ το όνειρό μου ξύπνησα νωρίς. Γρήγορα έγινα άνθρωπος μεγάλος. Από εκείνους που μετράνε. Από εκείνους τους ασήμαντους, παιδί μου. Αυτό να το θυμάσαι. Να το θυμάσαι, γιατί ο παππούς σου προσπάθησε να το ξεχάσει. Δεν τα κατάφερε ποτέ. Αλήθεια, σε σένα μιλούσα και πρωτύτερα; Θα ορκιζόμουν πως ήταν εκείνη εδώ. Ένιωθα τα αιωνίως παγωμένα δάχτυλά της να μπλέκονται με τα δικά μου. Πίστεψα πως τώρα, τώρα που έφτασα στο τέλος, με συγχώρησε. Μα βέβαια με συγχώρησε! Με συγχώρησε και με λυπάται. Όπως κάνουν όλοι οι άνθρωποι που ακολουθούν τα όνειρά τους σε εκείνους που τα εγκαταλείπουν. Δεν έφταιγα που την άφησα. Όχι, όχι, μη σκουπίζεις τα δάκριά μου. Ίσως εκείνα καταφέρουν να με λυτρώσουν. Δεν έφταιγα, αλήθεια. Βλέπεις, γεννήθηκα με πνεύμα ανήσυχο και μια καρδιά δειλή. Για λίγο μόνο ο έρωτας την ξύπνησε. Δεν άντεξε πολύ. Σύντομα επέστρεψε στο οχυρό μιζέριας που τόσο επιμελώς είχε κατασκευάσει. Άλλωστε ο συμβιβασμός ήταν το μόνο που γνώρισε στη ζωή της. Τώρα, λοιπόν, που φεύγω, πες της να με συγχωρήσει. Μα τι σου λέω… Εκείνη έφυγε νωρίτερα από μένα. Ευχήσου μου να τη συναντήσω. Ίσως ο θάνατος δώσει κουράγιο στην ψυχή μου. Εσύ όμως πρέπει να ζήσεις τη ζωή σου. Εγώ περίμενα υπομονετικά τη μέρα του θανάτου μου για να το κάνω. Μη λυπηθείς, λοιπόν! Μην κλάψεις στάλα! Η μέρα έφτασε. Πρέπει να δώσω τέλος σε εκείνη την αιώνια αναμονή. Αντίο, παιδί μου! Και μην ξεχάσεις να γελάς! Γιατί θυμήσου: Πάω να ζήσω!

Σκόρπιες σκέψεις το ξημέρωμα...

Και έτσι φεύγει κάθε βράδυ.
Και πάλι έρχεται πρωί
Να τραγουδάω στο σκοτάδι
Μες στη δικιά σου τη σιγή
Σ' αυτή την τρέλα του μυαλού μου
Να ψάχνω μια μικρή φυγή
Για να ξεφύγω απ΄το παρόν μου
Απ' τη δικιά μου την ντροπή
Και τα φαντάσματα του νου μου
Να κυνηγάω στη βροχή
Για να 'ρθει πίσω το όνειρό μου
Μην απομείνω μοναχή

Δε θέλω να 'μαι μακριά σου
-Πόσο να αντέξει η ψυχή;-
Δεν έχει σύννεφα η καρδιά σου
Μα στη ζωή μου ταραχή
Και αν θέλω πίσω εγώ να σ' έχω
Η σημασία είναι μικρή
Μα να χαράξω δεν αντέχω
Μια καινούρια διαδρομή
Μέσα στη θλίψη μου μονάχα
Σαν θα βουλιάξω απ' την αρχή
Θα κάνω πως δε σ' είχα τάχα
Πια δε θα έχω εγώ ζωή...

Η πιο καλά κρυμμένη φυλακή...

Και αν φύγω, πού άραγε μπορώ να πάω;

Δρόμοι άδειοι, ξεχασμένοι, βαρετοί…

4 τοίχοι-πιο βαρετοί;

Αναγκαία οδός για πράγματα μεγάλα

Οπωσδήποτε ποθητά            

Υποθέτω. Σαν πως ξέρω πού θα βγάλουν;

Απλά βαδίζω σταθερά.

Οπωσδήποτε αργά.

Δυστυχώς. Και αν δεν προλάβω;

Οι μνήμες πίσω με κρατούν.

Έτσι είναι αυτές.

Αν δεν τους δώσεις σημασία όταν πρέπει, σε ταλαιπωρούν για πάντα.

Τις φοβάμαι, λίγο. Με αγχώνουν. Με καθυστερούν.

Τις φοβάμαι, σου λέω.

Μια σιωπηλή επανάσταση

Θα κάνω επανάσταση

Άλλο δε σας αντέχω

Και ας έχω όλα τα αγαθά

Πια τίποτα δεν έχω

Την κούνια σας σιχάθηκα

Άλλο δε με κοιμίζει

Τα όνειρά σας ψεύτικα

Η σιγουριά σας τρίζει

Για μένανε λυπήθηκα,

Που έγινα δική σας

Φοβήθηκα, ακολούθησα

Την ασφαλή σιγή σας

Θα σας φωνάξω δυνατά

Να δείτε τα όνειρά μου

..Μα μόνο ένας ψίθυρος

Και λύγισε η καρδιά μου…               

Μια τόση δα μόνο φωνή

Για να μη σας ξυπνήσω

Για να μη γίνω φορτική

Και σας δυσαρεστήσω

Και όταν τη γυάλα θέλησα

Μια και καλή να σπάσω

Ξανά τρομοκρατήθηκα

Και είπα δε θα αντιδράσω

Μόνο το τζάμι γυάλισα

Είπα θα το φροντίσω

Και αν μια ψυχή έχω και εγώ

Εκεί θα την αφήσω

Το πνεύμα μου ανήσυχο

Φρόνιμη η ψυχή μου

Η στόφα μου ελεύθερη

Δέσμια η ζωή μου

Σε έναν κόσμο ψεύτικο

Μια τόση δα αλήθεια

Χωρίς καμιά ανταπόκριση

Χάνεται στη συνήθεια…

Περί αγάπης η ανάρτηση!

Πότε τελειώνει η αγάπη; Είναι το ψέμα που τη σκοτώνει; Σταματάει ποτέ να υπάρχει; Έχει μήπως διακοπές και επανέρχεται; Αλλάζει μορφές; Πώς μπορούμε να ξεφύγουμε από αγάπες που πληγώνουν; Άραγε πληγωνόμαστε περισσότερο ζώντας μακριά τους; Πώς μπορούμε να τις αποφεύγουμε; Πόσο χρόνο χρειάζεσαι για να αγαπήσεις; Πόσο για να πάψεις να αγαπάς; Και στην τελική, γιατί αγάπησες;

Μη με ρωτάς, όχι, όχι, σταμάτα, αρκετά παιδεύτηκα και μόνη μου. Μη με ρωτάς, δεν ξέρω, λέμε… Μα τι θέλεις, επιτέλους, ξέρεις τι πιστεύω, ξέρεις πώς φοβάμαι μην είναι αλήθεια. Ε, λοιπόν, αφού το θες τόσο πολύ, άκουσέ το πάλι.

Η αγάπη δεν τελειώνει. Πώς μπορείς να τελειώσεις κάτι που ποτέ δεν επεδίωξες να αρχίσει; Δε σκοτώνεται. Αν αγαπάς, δε σταματάς ποτέ να αγαπάς. Όσο και να πληγωθείς. Η αγάπη δεν περιμένει αντάλλαγμα. Δεν έχει δεδομένα, ούτε όρια και απαιτήσεις. Δεν έχει αιτίες. Αγαπάς απλά, γιατί έτσι νιώθεις. Πρέπει να αγαπήσεις, δεν μπορείς αλλιώς. Αν δεν το κάνεις, είναι σίγουρο πως κάτι λείπει. Ίσως πάρει χρόνο να καταλάβεις πως αγαπάς. Μα όταν αυτό αρχίσει, το νιώθεις κάθε μέρα, ακατάπαυστα. Και αν ο άλλος δε σε αγαπάει; Καμιά σημασία δεν έχει αυτό. Μόνο αν πάψεις να τον βλέπεις, η αγάπη αυτή παίρνει τη μορφή της νοσταλγίας. Μα μη γελιέσαι, πάλι αγάπη είναι. Και όταν πας σε άλλη αγκαλιά και πεις πως άλλον αγαπάς, η προηγούμενη αγάπη τελείωσε, πάλι ψέματα λες. Στο είπα και πριν: Η αγάπη δεν τελειώνει!

Του το κρατάω αυτού του κόσμου, που δε μου ανήκει ο εαυτός μου...

Θέλω να γράψω... Δεν ξέρω πώς να γράψω... Ας σας βάλω λιγάκι στο κλίμα:

Συναυλία της Νατάσσας Μποφίλιου. Της αγαπημένης Νατάσσας Μποφίλιου σε έναν χώρο μαγικό. Η γυναίκα αυτή είναι είδωλο πια, μπορεί να σε ταξιδεύει με τη φωνή της, με τη βοήθεια φυσικά των υπέροχων στίχων και μουσικής που έχουν γραφτεί για εκείνη. Ένιωθα τόσο συγκινημένη.. Όχι, όχι, "συγκινημένη", δεν περιγράφει αυτό που θέλω να πω, χρειάζομαι μια λέξη δυνατή, θλιμμένη και αληθινή. Δεν τη βρίσκω, δε με νοιάζει να την ψάξω...
"Κοίτα, εγώ". Τραγούδι απίστευτο, τρομακτικό πόσο πολύ το νιώθω, όταν το ακούω. Μα πόσο τρομερό ήταν να βλέπω πως και ο υπόλοιπος κόσμος το ένιωθε αντίστοιχα. Πόσο δυνατά, φοβισμένα, λυπημένα, τραγουδούσαν όλοι "του το κρατάω αυτού του κόσμου, που δε μου ανήκει ο εαυτός μου"...
Πώς το καταφέραμε αυτό; Γιατί δε μας ανήκουμε; Γιατί δείχνουμε μόνο όσα θέλουμε; Βασικά... Γιατί δείχνουμε όσα πρέπει; Προσωπικά δείχνω όσα νομίζω ότι μπορεί ο άλλος να αντέξει. Λυπάμαι που αντέχουν μόνο την επιφάνειά μου.
Από την πιο απλή ερώτηση... "Γιατί χορεύεις;" "Γιατί έτσι μπορώ να εκφράζομαι". Απάντηση κλισέ, συνηθισμένη και άχρωμη. Αν μπορούσα να πω την αλήθεια, θα χόρευα εκεί, μπροστά τους, όπου και αν βρισκόμασταν. Μόνο έτσι μπορώ να απαντήσω με τη δυναμική, που επιθυμώ. Αλλά συνηθίσαμε να κρύβουμε τη φωτιά μας, να τη σβήνουμε όταν καίγονται περισσότερα από όσα αντέχουμε!

Προτίμησα να μην επεκταθώ και το βαρύνω, ελπίζω να με καταλάβατε!
Σας φιλώ, να περνάτε υπέροχα!