...

...

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

"Δημοψήφισμα", μου είπαν.

Να τονίσω καταρχήν ότι η εν λόγω ανάρτηση γίνεται με ειλικρινά καλή διάθεση, καθώς και σεβασμό προς την αντίθετη άποψη. Δε συνήθιζα να μιλώ για πολιτικά θέματα, καμιά φορά όμως τα γεγονότα έρχονται πριν από μας και εφόσον η χώρα μας βρίσκεται σε μια τόσο σοβαρή κατάσταση, δεν μπορώ παρά να πάρω θέση.

Καταρχήν καλούμαστε να ψηφίσουμε «ναι» ή «όχι» σε μια πρόταση που πλέον δεν υφίσταται. Αλλά ας προχωρήσουμε πέρα από αυτό. Θεωρώ απαράδεκτο το γεγονός ότι μια κυβέρνηση διχάζει ένα λαό στα δύο. Οι Έλληνες ανέκαθεν είχαμε το διχασμό στο αίμα μας, πόσο μάλλον όταν μας έρχεται μια τόσο «καυτή πατάτα», όπως το παρόν δημοψήφισμα. Και σε τι αποσκοπούν, λοιπόν, αυτά τα «ναι» ή «όχι» - ή μάλλον αυτά τα «όχι» ή «ναι»; Ο πρωθυπουργός τόνισε επανειλημμένα ότι το «όχι» δε σημαίνει ότι αρνούμαστε ούτε την Ευρώπη, αλλά ούτε και το ευρώ. Αν όμως αυτό ισχύει, τότε δεν είχε ήδη τη λαϊκή εντολή να προβεί σε όποιες ενέργειες θεωρούσε σκόπιμες; Μήπως, λοιπόν, πρόκειται για αποποίηση της ευθύνης του; Ή μήπως απλά αρνείται να παραδεχτεί την αλήθεια; Και ποιο το πλάνο του, αν οι Έλληνες ωσάν άλλοι ήρωες βροντοφωνάξουν το πολυπόθητο όχι;

Σε κάθε περίπτωση, προσωπική μου άποψη είναι ότι στην προκειμένη περίπτωση δε χωρούν τέτοιου είδους «ηρωισμοί». Η χώρα μας διανύει μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο και η αγανάκτηση του κόσμου είναι κατανοητή. Η αγανάκτηση όμως αυτή δε δικαιολογεί σπασμωδικές κινήσεις που θα οδηγήσουν στην ολοκληρωτική καταστροφή. «Και τι έχουμε να χάσουμε πια εδώ που φτάσαμε;» αναρωτιέται η πλειοψηφία. Και όμως, έχουμε να χάσουμε. Γιατί έξοδος από την Ευρώπη σημαίνει μια χώρα ευάλωτη, μια χώρα σε απομόνωση. Μια χώρα που δεν παράγει σχεδόν τίποτε. Μια χώρα που δεν έχει φάρμακα, δεν έχει καύσιμα, δεν έχει πρώτες ύλες, δεν έχει αυτάρκεια. Μια χώρα που δε θα μπορεί πλέον να λαμβάνει επιδοτήσεις, μια χώρα της οποίας ο τουρισμός καταρρέει, μια χώρα με (αν φτάσουμε και σε αυτό το σενάριο) υποτιμημένο νόμισμα. Και ας μην ξεχνάμε πως το χρέος θα είναι ακόμα δυσκολότερο να αποπληρωθεί με δραχμές. Δεν πρόκειται για μια ύφεση που θα καταλήξει σε ανάκαμψη, πρόκειται για μια χώρα που κατρακυλάει σε έναν ατέρμονο γκρεμό.


Κλείνοντας, να πω πως δεν έχω σκοπό να τρομοκρατήσω κανέναν. Έτσι βλέπω τα πράγματα και (από όσο έχω ψάξει) έτσι πιστεύω ότι είναι. Ας πούμε «ναι» στην Ευρώπη και ας προσπαθήσουμε για το καλύτερο. Ξέρω πως οι περισσότεροι έχουν ήδη πάρει τις αποφάσεις τους, θα τους καλούσα ωστόσο να αναλογιστούν τις συνέπειες ξανά και ξανά.